کاش کوک بودم تا بزرگترین شیطنت زندگی ام نقاشی روی دیوار بود

.ای کاش کودک بودم تا از ته دل می خندیدم نه این که مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم

.ای  کاش  کودک بودم تا در اوج ناراحتی و درد با یک نوازش همه چیز را فراموش می کردم

وحشت از عشق که نه

ترس ما فاصله هاست

وحشت از غصه که نه

ترس ما خاتمه ی عاطفه هاست

کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست

گله از دست کسی نیست

مقصر دل دیوانه ی ماست

      یك بار دختری حین صحبت با پسری كه عاشقش بود، ازش پرسید

چرا دوستم داری؟ واسه چی عاشقمی؟

دلیلشو نمیدونم ...اما واقعا"*دوست دارم

تو هیچ دلیلی رو نمی تونی عنوان كنی... پس چطور دوستم داری؟

چطور میتونی بگی عاشقمی؟


من جدا"دلیلشو نمیدونم، اما میتونم بهت ثابت كنم


ثابت كنی؟ نه! من میخوام دلیلتو بگی


باشه.. باشه!!! میگم... چون تو خوشگلی،

صدات گرم و خواستنیه،

همیشه بهم اهمیت میدی،

دوست داشتنی هستی،

با ملاحظه هستی،

بخاطر لبخندت،

دختر از جوابهای اون خیلی راضی و قانع شد

متاسفانه، چند روز بعد، اون دختر تصادف وحشتناكی كرد و به حالت كما رفت

پسر نامه ای رو كنارش گذاشت با این مضمون


عزیزم، گفتم بخاطر صدای گرمت عاشقتم اما حالا كه نمیتونی حرف بزنی، میتونی؟

نه ! پس دیگه نمیتونم عاشقت بمونم

گفتم بخاطر اهمیت دادن ها و مراقبت كردن هات دوست دارم اما حالا كه نمیتونی برام اونجوری باشی، پس منم نمیتونم دوست داشته باشم

گفتم واسه لبخندات، برای حركاتت عاشقتم
اما حالا نه میتونی بخندی نه حركت كنی پس منم نمیتونم عاشقت باشم


اگه عشق همیشه یه دلیل میخواد مثل همین الان، پس دیگه برای من دلیلی واسه عاشق تو بودن وجود نداره

عشق دلیل میخواد؟

نه!معلومه كه نه!!

پس من هنوز هم عاشقتم

وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.

  وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.

  وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.

 وقتی خواستم بگریم، گفتند دروغ است.

   وقتی خواستم بخندم، گفتند دیوانه است.

  دنیا را نگه دارید، میخواهم پیاده شوم

 

...من که ميدانم شبي عمرم به پايان مي رسد...

 

...نوبت خاموشي من سهل واسان مي رسد...

 

...من که مي دانم که تا سرگرم بزم و مستي ام...

 

...مرگ ويرانگر چه بي رحم وشتابان مي رسد...

 

...من که مي دانم به دنيا اعتباري نيست...

 

...بين مرگ و ادمي قول و قراري نيست...

 

...من که مي دانم اجل ناخوانده وبيدادگر...

 

...سرزده مي ايد و راه فراري نيست...

 

                                            ...پس چرا ،پس چرا عاشق نباشم...

رفت و زندگی را برایم عذاب کرد

هر چه ساخته بودم همه را خراب کرد

آخرین روز پرسیدم،کجا ای همه پاسخ من

آهی کشید و تا ابد سوالم را بی جواب کرد

عشق به دل گفت:روزی بر می گردد

دل نشست و روزها را یک به یک حساب کرد

یا مرگ یا عشقس دیگر چاره ای جز این نداشتم

تا اینکه دل هراسناکم،عشقی دیگر انتخاب کرد

هر چه گشتمگلی مثل او را نیافتم

خدا همرنگش را نادر و کمیاب کرد

عاقبت دل خسته شد،گوشه ای جان دادو مرد

این بود قصه مردی که از عاشقی اجتناب کرد

ای که شنیدی رفتی بگو تا دلش بسوزد به حالم

بگو:خدایا قصه ای شنیدم که دلم را کباب کرد

  .                                                                   

 

شبگردی می کنم، اما صدای نفس هایت را از پشت هیچ پنجره و دیواری نمی شنوم

آسوده بخواب نازنینم،شهر در امن و امان ست..........

تنها خانه مناست که در آتش می سوزد................

باز باران بارید،خیس شد خاطره ها.............

مرحبا بر دل ابری هوا......................

هر کجا هستی باش،آسمانت آبی و تمام دلت از غصه دنیا خالی.....................

 

  

 دل بسته به سکه های قلک بودیم                  دنبال بهانه های کوچک بودیم

 رویای بزرگ تر شدن خوب نبود                      ای کاش تمام عمر کودک بودیم 

 

 

           

حس زیبا

خدا آن حس زیباست که در تاریکی صحرا زمانی که هراس مرگ سکوتت را می دزدد

یکی همچون نسیم دشت می گوید:

"در کنارت هستم ای تنها" و دل آرام می گیرد

 

 

دوباره به راه سلام خواهم کرد

به مادرم بگویید چمدانم را ببندد

این بار به حرف اوگوش خواهم کرد

و به هیچ غریبه ای سلام نخواهم کرد

 

دیروز در دادگاه دلم.... ..        مغز منقاضی بود.......    متهم قلبم بود

جرم من عشقم بود.........   عشق من یاد تو بود......حق من اعدام بود.....

در دادگاه عشق...........      قسمم قلبم بود..........    وکیلم دلم.......

وحضار جمعی از عاشقان ودل سوختگان.................

قاضی نامم را بلند خواند وگناهم را دوست داشتن اعلام کرد و سپس محکوم شدم به تنهای ومرگ..............

کنار چوبه دار از من خواستند آخرین خواسته ام را بگوییم و من گفتم به توبگویند

دوستت دارم................

 

 

خدا ما رو
برای هم نمی خواست

فقط می خواست عشق و  فهمیده باشیم

بدونیم نیمه ی
ما مال ما نیست

فقط خواست
نیمه مونو دیده باشیم

تمام لحظه های
این تب سرد

خدا از حسرت
ما با خبر بود

خودش ما رو
برای هم نمی خواست

خودت دیدی
دعامون بی اثر بود

چه سخته مال
هم باشیم و بی هم

می بینم میری
و می بینی میرم

تو وقتی هستی
اما دوری از من

نه می شه زنده
باشم نه بمیرم

نمی گم دلخور
از تقدیرم اما

تو می دونی
چقد دلگیره این عشق

فقط چون دیر
باید می رسیدیم

داره تو دست
ما میمیره این عشق

چرا رفتی........؟

 

خدایا...........

 

خدايا فقط تو را مي خواهم.....باور کرده ام که فقط تويي سنگ صبور حرف هايم
مي ترسم از اينکه بگم دوسش دارم...اون نمي دونه که با دل من چه کرده...نمي دونه که دلي رو اسير خودش کرده
هنوز در باورم نيست که دل به اون دادم و اون شده همه هستي ام
روز هاي اول آشنايي را بياد مياورم آمدنش زيبا بود ...آنقدر زيبا حرف مي زد که به راحتي دل به او باختم و او شد اولين عشقم در زندگي
بارالها گويي تو تمام زيبايي هاي عالم را در چهره و کلام او نهاده بودي
واين گونه مرا اسير او کردي و دل کندن از او شد برايم محال و داشتنش بزرگترين ارزويم در زندگي
حالا که عاشقش شدم تو بگو چه کنم که تنهايم نگذارد....خدايا امشب به تو مي گويم چون تو تنها مونس تنهايي هايم هستي..
چگونه بگويم بدون او مي ميرم....او رفته و در باورم نيست نبودنش...
خود خوب مي دانم او مرا کودکي فرض کرد که نمي داند عشق چيست و براي عاشقي حرمتي قائل نمي باشد
مرا به بازي گرفت يا شايد....نمي دانم.....دگر هيچ نمي داني.. اعتراف مي کنم نفسم به بودن او وابسته است
بعد رفتن او دگر اين نفس را هم نمي خواهم....حال تو بگو چه کنم ؟
بار خدايا دوست دارم مرا بفهمد حتي براي يه لحظه

داستان عاشقانه بسیار غمگین و زیبا

دخترک شانزده ساله بود که برای اولین بار عاشق پسر شد.. پسر قدبلند بود، صدای بمی داشت و همیشه شاگرد اول کلاس بود. دختر خجالتی نبود اما نمی خواست احساسات خود را به پسر ابراز کند، از اینکه راز این عشق را در قلبش نگه می داشت و دورادور او را می دید احساس خوشبختی می کرد.
در آن روزها، حتی یک سلام به یکدیگر، دل دختر را گرم می کرد. او که ساختن ستاره های کاغذی را یاد گرفته بود هر روز روی کاغذ کوچکی یک جمله برای پسر می نوشت و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا می کرد و داخل یک بطری بزرگ می انداخت. دختر با دیدن پیکر برازنده پسر با خود می گفت پسری مثل او دختری با موهای بلند و چشمان درشت را دوست خواهد داشت.

دختر موهایی بسیار سیاه ولی کوتاه داشت و وقتی لبخند می زد، چشمانش به باریکی یک خط می شد.
در ۱۹ سالگی دختر وارد یک دانشگاه متوسط شد و پسر با نمره ممتاز به دانشگاهی بزرگ در پایتخت راه یافت. یک شب، هنگامی که همه دختران خوابگاه برای دوست پسرهای خود نامه می نوشتند یا تلفنی با آنها حرف می زدند، دختر در سکوت به شماره ای که از مدت ها پیش حفظ کرده بود نگاه می کرد. آن شب برای نخستین بار دلتنگی را به معنای واقعی حس کرد.
روزها می گذشت و او زندگی رنگارنگ دانشگاهی را بدون توجه پشت سر می گذاشت. به یاد نداشت چند بار دست های دوستی را که به سویش دراز می شد، رد کرده بود. در این چهار سال تنها در پی آن بود که برای فوق لیسانس در دانشگاهی که پسر درس می خواند، پذیرفته شود. در تمام این مدت دختر یک بار هم موهایش را کوتاه نکرد.
دختر بیست و دو ساله بود که به عنوان شاگرد اول وارد دانشگاه پسر شد. اما پسر در همان سال فارغ التحصیل شد و کاری در مدرسه دولتی پیدا کرد. زندگی دختر مثل گذشته ادامه داشت و بطری های روی قفسه اش به شش تا رسیده بود.
دختر در بیست و پنج سالگی از دانشگاه فارغ التحصیل شد و در شهر پسر کاری پیدا کرد. در تماس با دوستان دیگرش شنید که پسر شرکتی باز کرده و تجارت موفقی را آغاز کرده است. چند ماه بعد، دختر کارت دعوت مراسم ازدواج پسر را دریافت کرد. در مراسم عروسی، دختر به چهره شاد و خوشبخت عروس و داماد چشم دوخته بود و بدون آنکه شرابی بنوشد، مست شد.
زندگی ادامه داشت. دختر دیگر جوان نبود، در بیست و هفت سالگی با یکی از همکارانش ازدواج کرد. شب قبل از مراسم ازدواجش، مثل گذشته روی یک کاغذ کوچک نوشت: فردا ازدواج می کنم اما قلبم از آن توست… و کاغذ را به شکل ستاره ای زیبا تا کرد.

ده سال بعد، روزی دختر به طور اتفاقی شنید که شرکت پسر با مشکلات بزرگی مواجه شده و در حال ورشکستگی است. همسرش از او جدا شده و طلبکارانش هر روز او را آزار می دهند. دختر بسیار نگران شد و به جستجویش رفت.. شبی در باشگاهی، پسر را مست پیدا کرد. دختر حرف زیادی نزد، تنها کارت بانکی خود را که تمام پس اندازش در آن بود در دست پسر گذاشت. پسر دست دختر را محکم گرفت، اما دختر با لبخند دستش را رد کرد و گفت: مست هستید، مواظب خودتان باشید.
زن پنجاه و پنج ساله شد، از همسرش جدا شده بود و تنها زندگی می کرد. در این سالها پسر با پول های دختر تجارت خود را نجات داد. روزی دختر را پیدا کرد و خواست دو برابر آن پول و ۲۰ درصد سهام شرکت خود را به او بدهد اما دختر همه را رد کرد و پیش از آنکه پسر حرفی بزند گفت: دوست هستیم، مگر نه؟
پسر برای مدت طولانی به او نگاه کرد و در آخر لبخند زد.
چند ماه بعد، پسر دوباره ازدواج کرد، دختر نامه تبریک زیبایی برایش نوشت ولی به مراسم عروسی اش نرفت.
مدتی بعد دختر به شدت مریض شد، در آخرین روزهای زندگیش، هر روز در بیمارستان یک ستاره زیبا می ساخت. در آخرین لحظه، در میان دوستان و اعضای خانواده اش، پسر را بازشناخت و گفت: در قفسه خانه ام سی و شش بطری دارم، می توانید آن را برای من نگهدارید؟
پسر پذیرفت و دختر با لبخند آرامش جان سپرد.

مرد هفتاد و هفت ساله در حیاط خانه اش در حال استراحت بود که ناگهان نوه اش یک ستاره زیبا را در دستش گذاشت و پرسید: پدر بزرگ، نوشته های روی این ستاره چیست؟
مرد با دیدن ستاره باز شده و خواندن جمله رویش، مبهوت پرسید: این را از کجا پیدا کردی؟ کودک جواب داد: از بطری روی کتاب خانه پیدایش کردم.
پدربزرگ، رویش چه نوشته شده است؟
پدربزرگ، چرا گریه می کنید؟
کاغذ به زمین افتاد. رویش نوشته شده بود::

معنای خوشبختی این است که در دنیا کسی هست که بی اعتنا به نتیجه، دوستت دارد

چند روزی که در یکی از اتاق های بیمارستان بستری شده بودم، زن و شوهری در تخت روبروی من مناقشه ی بی پایانی را ادامه می دادند. زن می خواست از بیمارستان مرخص شود و شوهرش می خواست او همان جا بماند.

از حرف های پرستارها متوجه شدم که زن یک تومور دارد و حالش بسیار وخیم است.در بین مناقشه این دو نفر کم کم با وضیعت زندگی آنها آشنا شدم. یک خانواده روستائی ساده بودند با دو بچه. دختری که سال گذشته وارد دانشگاه شده و یک پسر که در دبیرستان درس می خواند و تمام ثروتشان یک مزرعه کوچک، شش گوسفند و یک گاو است. در راهروی بیمارستان یک تلفن همگانی بود و هر شب مرد از این تلفن به خانه شان زنگ می زد. صدای مرد خیلی بلند بود و با آن که در اتاق بیماران بسته بود، اما صدایش به وضوح شنیده می شد. موضوع همیشگی مکالمه تلفنی مرد با پسرش هیچ فرقی نمی کرد :گاو و گوسفند ها را برای چرا بردید؟ وقتی بیرون می روید، یادتان نرود در خانه را ببندید. درس ها چطور است؟ نگران ما نباشید. حال مادر دارد بهتر می شود. بزودی برمی گردیم…چند روز بعد پزشک ها اتاق عمل را برای انجام عمل جراحی زن آماده کردند. زن پیش از آنکه وارد اتاق عمل شود ناگهان دست مرد را گرفت و درحالی که گریه می کرد گفت: « اگر برنگشتم، مواظب خودت و بچه ها باش.» مرد با لحنی مطمئن و دلداری دهنده حرفش را قطع کرد و گفت: «این قدر پرچانگی نکن.» اما من احساس کردم که چهره اش کمی درهم رفت. بعد از گذشت ده ساعت که زیرسیگاری جلوی مرد پر از ته سیگار شده بود، پرستاران، زن بی حس و حرکت را به اتاق رساندند. عمل جراحی با موفقیت انجام شده بود. مرد از خوشحالی سر از پا نمی شناخت و وقتی همه چیز روبراه شد، بیرون رفت و شب دیروقت به بیمارستان برگشت. مرد آن شب مثل شب های گذشته به خانه زنگ نزد. فقط در کنار تخت همسرش نشست و غرق تماشای او شد که هنوز بی هوش بود. صبح روز بعد زن به هوش آمد. با آن که هنوز نمی توانست حرف بزند، اما وضعیتش خوب بود. از اولین روزی که ماسک اکسیژنش را برداشتند، دوباره جر و بحث زن و شوهر شروع شد. زن می خواست از بیمارستان مرخص بشود و مرد می خواست او همان جا بماند. همه چیز مثل گذشته ادامه پیدا کرد. هر شب، مرد به خانه زنگ می زد. همان صدای بلند و همان حرف هایی که تکرار می شد. روزی در راهرو قدم می زدم. وقتی از کنار مرد می گذشتم داشت می گفت: گاو و گوسفندها چطورند؟ یادتان نرود به آنها برسید. حال مادر به زودی خوب می شود و ما برمی گردیم.

یک بار اتفاقی نگاهم به او افتاد و ناگهان با تعجب دیدم که اصلا کارتی در داخل تلفن همگانی نیست. مرد درحالی که اشاره می کرد ساکت بمانم، حرفش را ادامه داد تا این که مکالمه تمام شد. بعد آهسته به من گفت: خواهش می کنم به همسرم چیزی نگو. گاو و گوسفندها را قبلا برای هزینه عمل جراحیش فروخته ام. برای این که نگران آینده مان نشود، وانمود می کنم که دارم با تلفن حرف می زنم.

در آن لحظه متوجه شدم که این تلفن برای خانه نبود، بلکه برای همسرش بود که بیمار روی تخت خوابیده بود. از رفتار این زن و شوهر و عشق مخصوصی که بین شان بود، تکان خوردم. عشقی حقیقی که نیازی به بازی های رمانتیک و گل سرخ و سوگند خوردن و ابراز تعهد و شمع روشن کردن و کادو پیچی و از اینجور جفنگ بازیها نداشت، اما قلب دو نفر را گرم می کرد.

                          خدایا شاهد تنهایی ام باش،بین غم ها تنها ناجی ام باش

                          پر پرواز من دیریست بسته،تو بگشا و در آزادی ام باش

                          اسیر موج های تند خشمم،تو ارام دل دریایی ام باش

                          دل خسته خریدری نداره،تو خواهان صفای ذاتی ام باش

                          در این آشفته بازار محبت،تو شاهد ارزانی ام باش            

خدایا

              خدایا آنگونه زنده ام بدار که نشکند دلی از زنده بودنم

          وآنگونه بمیران که کسی به وجد نیاید از نبودنم

 

تو به من خندیدی ونمی دانستی که من به چه دلهره از باغ همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پس من تند دوید،سیب را دست تو دید

غضب آلود به منکرد نگاه،سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

وتورفتی و هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام خش خش گام های تو تکرار کنان می دهد آزارم

ومن اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت

من به تو خندیدم چون می دانستم تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید و نمی دانستی که باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است و من به توخندیدم تا که با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیکنفلرزه انداخت به سمت من و سیب دندان زده از دستان من افتاد به خاک

دل من گفت برو چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را

ومن رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام حیرت و بغض نگاه توتکرار کنان می دهد آزارم

ومن اندیشه کنان غرق این پندارم که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

خیلی سخته

خیلی سخته تو زمستون            غم بشینه روی برفها
 

  می سوزونه قلب رو گاهی      زخم تلخ بعضی حرفها

 

  خیلی سخته اون کسی که اومدو کردت دیوونه

   

    هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمی مونه

بی معرفت

به چه می خندی....؟

به مفهوم غم انگیز جدایی

به چه چیزی..؟

به شکست دل من یا به پیروزی خود

به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد

یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت وخاکستر کرد

به دل ساده من می خندی که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست

خنده وار است بخند