لرزش صدايــم، مــال ســرماي هواســـت
اين پرده ي اشــکــــ روي چشــم هام هم همين طور
چيزيم نــيـســت به خــدا
من فقط، دلواپـــس تــــــوام
لباس گــــرم در چــمــدانــت گذاشتي؟
آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟